စိတ္တဇ ဥယျာဉ်

အချိန်ကိုမသိတဲ့မှတ်ဉာဏ်နဲ့

ပန်းဝတ်ရုံပေါ်မှာ ငါက

သုညထမ်းတဲ့ကောင်

လျှာတွေ အနက်ရောင်ပြောင်းခဲ့တာ

သိပ်မကြာသေးဘူး

မလိမ်ဖူးတဲ့လူတယောက်အတွက်

သော့တချောင်းပေးထားမယ်

ဆူဆူညံညံတွေကို

သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖွင့်ချလိုက်ရင်

မျက်မမြင်တကောင်ရဲ့ ငိုပွဲဟာ မိုးမခေါင်တော့ဘူး

မီးတတို့လောက်တောင်းတဲ့ခေတ်မဟုတ်တော့

ငါ့စကားဝှက်တွေ '' . " စိတ်ကူးတွေနဲ့ပြောက်ဆုံးသွားတယ်

ငါ့ကိုယ်ငါမုန်းတဲ့ညက

ဖားပြုတ်တွေ နှင်းဆီငတ်ကြ

အခြေမရှိတဲ့လေပြေတွေ လမ်းမကိုကျောသပ်

ငါ့ နှလုံးသားတွေ လေဖြတ်သွားပြီလား

ပြောကြဆိုကြတဲ့အထဲမှာ မိန်းမအကြောင်းမပါစေနဲ့

ဒီတောမှာ ဘယ်မိန်းမမှမရှိတော့ဘူး။

လက်ညှိုးထိုးပြီး ကျကွဲသွားတဲ့ ရယ်သံတွေထဲ

ဝေါဟာရတွေကို မိတ်ဆွေအဖြစ်မသုံးခဲ့ပါဘူး

တပွင့်ထဲသာ

ဒီတောထဲမှာလင်းကျန်နေတာ

ကြက်ခိုးတွေကြားက ငါ့ကြယ်ငိုကလေးရေ ...

အရာအားလုံးကို ကြွေကျသွားတဲ့ အသံတွေပါ

လာနားထောင် ...

ဒီရင်တွေ ဘယ်လောက်မှောင်နေလိုက်သလဲ

ဆာလောင်နေတဲ့ မုသားများကြားမှာ

ငါကချိုမြိန်တဲ့အမှား ...

တစ်ယောက်ယောက်ကြားအောင်များ

ငါဆွံ့အ ခဲ့လေသလား

ဆန့်ကျင်ဖက်ကိုထွက်ပြေးသွားတဲ့

စကားများက တုတ်နှောင်

ငါ့အသက်ရှုသံကို စိတ်တ္တဇလှောင်ပိတ်

အမှောင်ရိပ်မှ ငါပြန်လာခဲ့တယ် ... ။

nelay

ဖွင့်ဆိုချက်

အချစ်ဆိုတာ အမှောင်

ငါဂျောင်ထဲရောက်မှ တမော့ချ

ရင်တွေပူလိုက်တာ ဟာ ....

ပြတင်းတံခါးမှာ အဆိပ်တွေဆေးပျက်

ငါလက်တချောင်းတည်းနဲ့ လတွေကြွေခဲ့

ကဝေရယ် စုန်းရယ် ဖက်တွယ်စုတ်သတ်

အိပ်မက်တွေ အစိမ်းချိုလို့မဆုံးနိုင်ခဲ့ ... ။

တလမ်းလုံး နီမြန်း လရောင်သန်းမထားဘူး

သွေးစီးချောင်းမှာ ကဝေတွေအိပ်မပျော်ခဲ့

ကလဲ့စားဆိုတဲ့ ဓါးတလက် လင်းခနဲ့ထိုးစိုက်

စုန်းတို့ပျော်ပိုက်တဲ့ ကာလတွေ ... ။

ငါပြောက်ဆုံးသွားတဲ့ အမှောင်

အချစ်ထက်လေးနက်တဲ့ အဓိပ္ပါယ်ရှိရင်

အမဲရောင်ဆိုးပြီး ငါ့ကိုသောက်သုံးဖို့

သီဝရီတွေလှန်လှော် ရှာဖွေ မင်းမတွေ့နိုင်ဘူး

အမှောင်နဲ့ကျောချင်ကပ် ငါ့အချစ်တွေ

နှစ်သက်ကြည်နူးဖွယ်ရာမြင်ကွင်း

မင်းမကြည့်တတ်သေးဘူး

ဒုက္ခိတသက်တန့်လမ်းဟာ အမြဲကြမ်းနေလျှက် . . .။

nelay

လေလာတုန်လွင့်တဲ့ လေ

ဂဂျိုဂဂျောင်ရောက်တဲ့နေ့က
လောကကြီးကိုစိတ်ကုန်တဲ့
ဟင်းတွေသိုးကုန်တယ်


ပုရွတ်ဆိတ်တကောင်တောင်
မျက်နှာပေါ်ကဖြတ်ပြေးသွား ချိန်
ကျွန်တော်မျက်နှာသစ်ဖို့လဲ
မေ့လျှော့ခဲ့တယ်


မင်္ဂလာပါ သေမင်း
နောက်လဆို
သိကြားမင်း Death Note ကိုင်ပြီး
ဆင်းလာလိမ့်မယ်


အချင်း ဥတုမှာ
ဘယ် သန္ဓေယုတ်မှ
လူဖြစ်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး


ခပ်တည်တည်နဲ့
မချွတ်ခဲ့မိတဲ့
နှလုံးသားကို
ဒီလူဂုဏ်တန်တွေကြားမှာ
ဝှက်ပြီးမသောက်ရဲဘူး


ငါကိုက ကံဆိုးပါတယ်
ကံ ကိုယ်တိုင်က
ကျွန်တော့်ကို တိုးတိုးပြောသွားတယ်
ငါ ဂျမ်းတုံး မဟုတ်ဘူး


ရှေ့ဆက်ကြမဲ့ခရီးမှာ
လေတွေ အပြည့်တင်လာမယ်
နောက်ပြီ
လေတွေ အပြည့်တင်လာမယ်


မမေးခင်ထဲက အရင်ဖြေကြမဲ့
ပန်းတိုင်ကို
ကျွန်တော့်ကျောမှာအရေပြားနဲ


အပြီးတွဲခြည်ထားတယ်လေ့
နောက်ပြီး
ကျွန်တော့်အတွက် တော့
လောကကြီးက
ကရုဏာကြေးအဖြစ်
သူမလေးကို
ခဏနတဖြုတ်
ချုပ်ပေးခဲ့တယ်


ဒီ
နှလုံးသားရဲ့
ဗဟို
တည့်တည့်မှာ . . . ။

nelay

သို့ ... ပန်းလိမ္မာ

l-e-n-t-e-s-c-u-r-a

အမျိုးအမည်ခွဲမရတဲ့ ဂြိုလ်သရဖူကို

သင်ခန်းစာမကြည်လင်မှုမျိုးနဲ့

အသဲတစ်ဖက်ကားပြီးစွင့် ...

နတ်ငယ်မရဲ့ နှင်းရီချိုအပြုံးဗီဇဟာ

အမှောင်ညအိုကို လင်းဝေပစေတယ်။

လွန်ခဲ့သော ပစ္စုပန်များမှာ အလွမ်းမညီမျှမှုနဲ့

ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ဦးနှောက်နတ်ဆိုးတွေ

ပထဝီမြေကိုလားရာမတူတဲ့ အာရုဏ်တက်မှာ

ငါ့ရင်ဘတ် ...

သတို့သမီးရဲ့ ဒေါက်ဖိနပ်ဆူးသွားခဲ့တယ် ...

မနှုတ်ရက်တော့ဘူး ...

မိုးမခပင်ရဲ့ အတွင်းသားမှာ ခိုတွဲနေတဲ့

ပိုးအိပ်မက်တွေ သဲကန္တာရထဲက မှော်ဆရာကိုလှမ်းခေါ်သလို

လိပ်ပြာမာယာနဲ့ ပန်းပွင့်တွေပြေးဆင်းသွားတဲ့စမ်းထဲ

ဆီးနှင်းတွေအသက်ခြွေဆုတောင်းနေရတယ်။

နှလုံးသားထဲမှာပွင့်နေတဲ့ ပန်းကလေးရယ်

ဝတ်မှုံတွေအတွက်လင်းပွင့်လှည့်ပါ ...

ဘယ်တော့မှတောက်ပမလာတဲ့ကြယ်တစ်လုံးဟာ

ကြယ်တစ်လုံးဖြစ်ခွင့်သေဆုံးခြင်းနဲ့

ပန်းကဗျာကိုရွတ်ဆိုခဲ့လေရဲ့ ... ။

nelay

yasar vurdem

အလောင်းကျွမ်း

မကြာသေးခင်

မခင်ကြာ က

ငါ့မျက်လုံးတစ်လုံးကို

ကိုက်ဝါးလိုက်တယ်

မြက်လုံးတွေ ကျွမ်း ....

မီးလမ်းတွေ ကျွမ်းသွားလဲ

လူတွေလောင်နေလျှက် လျှောက်နေတယ်

စွတ်ကျယ်ချွတ်လိုက်တော့

ကြယ်တွေ စွတ်ဖို့ လည်ပင်းရှည်ရတယ်

အိမ်ထဲဝင်လာမှ ဖိနပ်စင်မှာမီးလောင်တယ်

တံခါးကျွမ်းတွေ ထင်းရနံ့နဲ့ ငါ့ကိုကြို

ငါကြမ်းပြင်ပေါ်မှာမီးလောင်နေတယ်

မျက်နှာကျက်မှာ မီးလုံးတွေ ကျွမ်း

ငါ့လက်ကျန်မျက်လုံးကိုဖောက်

ကြွက်တစ်ကောင်ကို ချကြွေးခဲ့တယ်

ဘယ်သူမှ မီးအကျွမ်းတွေ ဂရုမစိုက်ဘူး

ဂရုစိုက်စရာအကျွမ်းလဲမရှိ

မကြာသေခင်က

ကျွမ်းသွားတဲ့ကမ္ဘာကို

စကြာဝဠာကြီးက ချွတ်မလဲဖြစ်ခဲ့ဘူး။

nelay