နိုးထလာတဲ့ ပွင့်ငုံ့တော

နင်ဟာငါ့ကောင်းကင်တခုလုံး ခွာချသွားပြီးမှ

ငါ့ကိုဘာလို့ အမျိုးမျိုး ငိုပြရတာလဲ တိမ်ပျို

နေလုံးတွေ တီရှပ်ပေါ်မှာ ကောက်ယူချယ်သထားတာပဲ

ငါ့ကိုဘာလို့ အစိမ်းလိုက် မုန်းပြချင်ရတာလဲ ကမ္ဘာရယ်

တညို့ညို့ အုပ်ဆိုင်ပြီးမှ . . .

ငါဆိုတဲ့သက်တန့်က ကွေးလာခဲ့ရတာပါ

မင်းနှုတ်ခမ်းလေးဆူပြမှ ရေတံခွန်တွေ . . .

ငါ့ရွာကိုတိုက်စားသွားရတာလေ

စွန်တကောင်ရဲ့ မျက်လုံးအောက်မှာ . . .

ပန်းခင်းကြီးတခုလုံးပျောက်ဆုံးသွားပြီ

ပွင့်တောရဲ့ ဘယ်ဖက်ပါးပြင်က အမှတ်လေးဟာ . . .

ငါတမ်းတမ်းတတ အမှတ်ရနေတဲ့ အငုံ့လေး တခုပေါ့

ပြန်ပြန်တွေးတိုင်း ခြေရောလက်ရော လိမ်နေခဲ့တာ

ကြည့်တဲ့သူတိုင်းမရှင်းကြဘူး . . .

ပြောမရဆိုမရ ပတ်တီးပရဗွနဲ့

ငါ့ပါးစပ်တွေ ချစ်တယ်ကြီးပဲ လှိမ့်လှိမ့်ထွက်နေတယ်

တိုက်တွေကုန်းရုံး လာပြီးလေ

ဟေမာန်တောကို ငုံ့ကြည့်တော့မယ် နွေနှင်း . . .

နင့်အမြင်တွေ ရှင်းအောင် နင့်မျက်နှာပေါ်က

ဆံနွယ်လှလှတွေ ငါ့ဘဝနဲ့ယူငင်ရှင်းပါရစေ

အနီရောင် မြက်ခင်းတွေ ကြီးထွားလာလိုက်တာ

ငါ့ပြတင်းမှာ မွှန်းကြပ်အောင် စိမ်းနေကြပြီ

ငါ့ကိုယ်ငါပြန်မမြင်ရဘူး ပွင့်ငုံ့ . . .

လေတွေအဟုန်လိုက် တိုက်နေကြပြီး . . .

နွေနှင်းရယ် . . . ။

nelay